W tym tygodniu obejrzałam nieznany mi film pt: „I am Sam” w reżyserii Jessie Nelson, z genialnym Seanem Penn w roli głównej.
A jak wiadomo geniusze wymykają się stereotypom, tak więc po raz kolejny, mogłam być pod wielkim wrażeniem jego kunsztu aktorskiego.
Do znudzenia można by o jego aktorstwie, zatem ograniczę się do stwierdzenia, że uczta była przednia!
Film, to historia opóźnionego w rozwoju Sama. Walczy on o odzyskanie prawa do opieki nad córką. Kiedy siedmioletnia Lucy osiąga poziom intelektualny swojego ojca, wtedy to pojawia się opieka społeczna, która obawiając się, że Lucy będzie niedługo mądrzejsza niż jej ojciec, w trosce o jej rozwój intelektualny uznaje, że dziewczynkę powinna wychowywać „normalna” rodzinna zastępcza.
Sam, za radą przyjaciela wynajmuje najdroższego prawnika w mieście. Najdroższy prawnik w mieście, to Rita Harrison, która godzi się pracować dla niego „pro-bono” (w tej roli Michelle Pfeiffer).
Na początku podejmuje się mu pomóc, raczej z przypadku, niż z przekonania. Z czasem odkrywa, że kontakt z Samem i jego problem, jest dla niej niezwykłym doświadczeniem jako matki, która sama ma kiepskie relacje z kilkuletnim synkiem. Jest dla niej – w „zagonionym świecie” pracoholiczki, niezwykłą lekcją życia. Rita uczy się od właśnie Sama, jak bezwarunkowa jest miłość rodzica do dziecka.
Ta opowieść jest swoistym studium walki człowieka opóźnionego intelektualnie ze swoimi słabościami. Musi się on zmierzyć z psychologicznymi zagrywkami oskarżyciela. Jednak ojciec, w imię bezwarunkowej miłości do dziecka, jest w stanie zrobić wszystko. Nawet pokonać samego siebie.
Gra Penna to wirtuozeria, to majstersztyk, bez najmniejszej fałszywej nutki. Stworzył kolejną swoją kreację na miarę Oskara.
A co najważniejsze „I am Sam”, to film z niezwykle ważnym przesłaniem, który uczy nas tolerancji dla ludzi niepełnosprawnych.
To obraz, który po prostu trzeba zobaczyć!
